Japan , Kansai (Kochi , Osaka , Kyoto)

Meitoku Gijuku High School

หลังจากโดดเดี่ยว (ไม่เดียวดาย) อยู่ 1 เดือน

หอบเอาความภาคภูมิใจ ความสุข ความซ่าส์ความอาย กลับมายังประเทศไทย

มีความสุขจัง ตลอด 6 ชั่วโมงที่อยู่บนเครื่องบิน บินตรงสู่ประเทศไทย

นั่งนึกได้ว่า เฮ้ย ! เรายังไม่ได้บอกรักมิจิคุงเลย ไม่ใช่ๆ ยังไม่ได้เขียนไดอารี่ต่างหาก

น่าเสียดาย ที่อาจจะไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตเด็กหอเมโตกุอีก

( กลับไปก็เป็นเด็กม.4 อีกอะ T_T )

ขอแต่งเติมความทรงจำลงไปในบล็อคนี้ก็แล้วกัน อิอิ

ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2550

แม่ : เมื่อกี้วิชโทรมาบอกว่ามีของจะให้ โทรกลับไปหาวิชหน่อยลูกไป ว่าจะไปแล้ว

กดโทรศัพท์ 084 XXX XXXX

กิ๊ฟ : ฮัลโหล มีอะไรป่าว (เสียงสั่น)

วิช : เออ กูมีของจะให้มืงอะ แต่กูขี้เกียจเอาไปให้ที่สนามบิน มันไกล

กิ๊ฟ : ไว้กูกลับมา ค่อยให้ก็ได้

วิชคิด "สงสัยคิดถึงบ้านแน่เลย เสียงสั่น"

กิ๊ฟคิด"กูร้องไห้เพราะโดนพ่อด่าต่างหาก กูอยากจะไปญี่ปุ่นจนตัวสั่นแล้ว"

เป็นเรื่องซวยๆก่อนไปญี่ปุ่นค่ะ เฮ้อ -*-

พอถึงสนามบินคันไซ อาจารย์ฮาชิโมโต้สุดหล่อก็มารอรับอยู่ด้านหน้า เหอะๆ

ลมหนาว 3 องศาฟาดหน้าเต็ม ความรู้สึกเหมือนเนื้อที่แช่ในช่องฟรีส

นั่งรถจากสนามบินโอซาก้า ไป โคจิ

ร้านขายของฝาก กับ ร้านไอศครีม

ภูเขาพวกนี้บ่งบอกว่ากำลังจะถึงโรงเรียนแล้ว (บ้านนอกจิง)

จาจิ หรือ ชุดวอร์ม สีแดงของผู้หญิง สีกรมท่าของผู้ชาย (จะแยกสีทำไมวะ ของผู้ชายสวยกว่าอะ!!)!

เสียดายไม่มีรูปชุดนักเรียน

ทัวร์ Ryu Campas (International campas)

รักรยู แคมปัสจัง มันทำให้เราได้ใกล้ชิดมิจิคุง (แอบเลว)

จิงๆ มันเป็นแคมปัสที่สะอาดกว่าแคมปัสธรรมดาต่างหาก

ฮาชิโมโตะ เซ็นเซ

อาจารย์ทั้งหล่อ ใจดี (นิดหน่อย) ภาษาอังกฤษคล่อง เพียบพร้อมทุกอย่าง

แต่แกไม่น่ามาพร้อมข้อสอบเลย O_O

ห้อง A และห้อง B (อยู่ห้อง B ด้วยความมั่ว)

อาจารย์อะไรไม่รู้ แต่หน้าเหมือนแมลงสาปมาก สอนดนตรี เล่นเปียโนเก่ง ร้องเพลงห่วย

สอนร้อง Sekai ni hitotsu dake no hana (รักเพลงนี้มากๆ)

หอพักหญิง มี 8 หอ ดูสะอาดดี แต่ไม่น่ามีผีเลยว่ะ

มีคนคุม คือ คันโจ (เป็นผู้ชายคนเดียวในหอ)

บางทีแกก็ดุ บางทีแกก็ใจดี เหมือนแกจะเอ็นดูเด็กไทย ^ ^

สนามเบสบอลที่เราต้องตื่นมาวิ่งทุกวัน จนร่างกายกำยำ

นักกีฬาเบสบอลของที่นี่เป็นที่ 1 ของประเทศ น่าภูมิใจแทน (ดีมั้ย?? เกลียดพวกเบสบอล)

แนะนำตัวต่อหน้าสาธุชนมัธยมปลายของโรงเรียนเมโตกุ (ซูมให้อายทำไม)

พวกเณร หัวเหม่ง (เบสบอล) กับนักซูโม่ (น่ากลัวโคตร) คว้าแชมป์อับดับ 1 ของประเทศ

ทิ้งท้าย

ไอพวกนักเบสบอลกวนประสาท

เณร ม.ต้น : โย่ โย่ (เดินผ่านและส่งคำทักทายเราอย่างหาญกล้า)

กิ๊ฟ : โย่ แม่คุณสิ -*- (ตอบกลับดด้วยภาษาไทย)

ณ วันที่ฝนตก

วันนี้อากาศไม่เป็นใจ ทำให้เกิดฝนตก และมืดเร็วกว่าทุกวัน

พอกินข้าวเย็นเสร็จ กำลังจะเดินขึ้นหอ

นึกขึ้นได้ว่าไม่มีร่มนี่หว่า(จิงๆ กลัวผี) ทำยังไงดี ?

รอเพื่อนหน้าโรงอาหารดีกว่า ขึ้นหอพร้อมกัน

กิ๊ฟ : เมื่อไหร่จะมาวะ (ยืนรอด้วยความหนาวเหน็บหน้าโรงอาหาร)

ทันใดนั้นก็มีพวกหัวเกรียนกลุ่มใหญ่ เดินออกมาจากประตูข้างของโรงอาหาร

พวกเณร ม.ปลายกลุ่มใหญ่ : วิ๊ดวิ้ว วิ้วๆๆๆๆ!!! ฮ่าๆ (หัวเราะกันอย่างสะใจ)

กิ๊ฟ : โอ๊ย! ไอพวกบ้าแม่คุณเป็นนกหรอ (ตะโกนกลับไปเป็นภาษาไทยอย่างบ้าคลั่ง)

ความแค้นยังคงอยู่ อย่ามาเมืองไทยนะพวกแก ตายแน่!!!

จะเก็บเธอในใจชั้นตลอดไป หึหึ (ยิ้มอย่างโรคจิต)

...................................................................................